Bedrijf

Bedrijf 17-08-2016 Helikopterdroom

17-08-2016 Helikopterdroom

Als de droomaanmelding van Erik in mijn inbox belandt en ik telefonisch contact met hem opneem om een afspraak te maken voor het intake-gesprek is het eerste wat deze warme, sociale MS-patiënt vraagt: ”Weet je zeker dat er niet iemand anders eerst aan de beurt is? Ik ben niet zo belangrijk hoor…”

Tijdens het gesprek met onze dromer komen bestuurslid Peter en coördinator Esther al snel tot de kern van de droom: Erik heeft heel veel bewondering voor de bemanningsleden van de traumahelikopter en zou graag de gelegenheid willen krijgen om een ontmoeting met deze hulpverleners te hebben.

Hij weet ook al precies wat hij dan zou willen vragen. En nee, niet de verhalen van de inzetten te horen, maar om meer te weten te komen over wat deze mensen drijft, en hoe ze hun ervaringen verwerken.

Tussen de regels van de rest van het gesprek vinden we nog een tweede droom, niet echt opvallend benoemd, maar voor ons duidelijk genoeg om te kijken of we daar ook wat mee kunnen. Vliegtuigen, vliegen, en dan eigenlijk nog het liefst zelf de mogelijkheid krijgen een vliegtuig te besturen, in een simulator bijvoorbeeld. Om zo virtueel te kunnen doen wat met zijn beperking in het echte leven nooit meer mogelijk zal zijn.

Nu vragen wij tijdens zo’n gesprek ook altijd naar het favoriete eten van een dromer. Normaal een klein onderdeel van de droomdag, maar in dit geval is het antwoord, en vooral de motivatie daarvoor voor ons een reden om dit een prominent onderdeel te maken van de dag. Kentucky Fried Chicken, het lijkt niet zo bijzonder, maar voor Erik is elke maaltijd die hij daar kan gebruiken een hele bijzondere. Door zijn ziekte is zijn smaakervaring behoorlijk anders dan bij de gemiddelde persoon. Echter, de kruiden die KFC gebruikt geven hem tintelingen die hem een gevoel geven dat hij alles kan. Ja, zelfs even het gevoel dat hij weer kan lopen. Wow, dat is even een kippenvel moment.

Na afloop van het gesprek hebben we dan ook meer dan genoeg informatie om met het droomteam aan de slag te gaan.

Vrijwilligers Brian en Janet gaan samen met Esther aan de slag. Taken worden verdeeld. In de weken die volgen worden diverse contacten gelegd.

Als eerste wordt uiteraard contact gezocht met de mensen van de Traumahelikopter. De eerste berichten zijn niet echt hoopgevend. “Sorry, maar dat is echt niet mogelijk. We vinden het een geweldig mooi initiatief maar de kans dat u hiervoor toestemming krijgt is nihil.” Het team geeft niet zomaar op. Er wordt besloten om toch een poging te wagen via de officiële kanalen om toestemming te vragen. Wie weet….

We moeten veel geduld hebben maar uiteindelijk krijgen we ongeveer 7 maanden na ons eerste contact de officiële toestemming!! Nu moet er nog een geschikte datum gevonden worden.

Zodra de werkdatum bekend is, kan de rest van de droomdag ook ingevuld worden. Helaas blijkt dat vrijwilliger Brian niet tijdens de droomdag aanwezig zal kunnen zijn, we moeten op zoek naar vervanging. Gelukkig biedt vrijwilligster Celine zich al snel aan, we kunnen doorgaan met de voorbereidingen.

 

Voor de volgers van onze stichting lijkt het alsof er heel weinig gebeurt, maar achter de schermen volgen de ontwikkelingen elkaar in hoog tempo op.

Aviodrome geeft aan graag mee te werken en biedt een aantal vrijkaarten aan.

Kentucky Fried Chicken in Lelystad biedt aan de lunch voor het gehele team te verzorgen.

En…als klap voor de vuurpijl…na contact met Special Air Services blijkt dat een proefvliegles voor onze dromer geen droom hoeft te blijven maar op zijn droomdag werkelijkheid kan worden. Zij bieden ons hun medewerking aan.

Voor het vervoer wordt een comfortabele huurbus ingezet, waarin genoeg ruimte is voor het volledige gezelschap van 6 personen. Onze dromer heeft aangegeven graag twee goede vrienden mee te willen nemen tijdens zijn dag, in dit geval blijkt dat mogelijk te zijn.

Dirk van den Broek in Sliedrecht biedt aan om de care-pack te verzorgen, een pakket met wat fruit, krentenbollen en drinken voor onderweg.

En…als we zoeken naar een passende afsluiting van deze dag, komen we in contact met pannenkoekenhuis Frittella in Papendrecht. In dit bijzondere restaurant werken veelal mensen met een beperking, of mensen met een arbeidshandicap. Vrij snel na het eerste contact kunnen we ook deze bijzondere samenwerking bijschrijven in ons draaiboek.

 

We zijn rond! Tijd voor de kennismaking…

Tijdens dit korte gesprek, de zaterdag voor de droomuitvoering, kunnen we Erik vertellen dat zijn geduld niet langer op de proef gesteld zal worden, 17 augustus wordt zijn dag.

Als het droomteam zich die ochtend bij hun dromer meldt, heeft hij nog geen idee wat hem die dag te wachten staat. Vrijwilligsters Janet, Celine en coördinator Esther nemen hem en twee goede vrienden (Brian en Erik) mee voor een ware “droomvlucht”. We nemen afscheid van de moeder van de dromer en worden door haar en buddy Martin uitgezwaaid.

Als eerste wordt koers gezet richting Rotterdam The Hague Airport, waar een zeldzaam bezoek wordt gebracht aan het helistation van de Lifeliner 2, de traumahelikopter van deze regio. Hier wordt het gezelschap warm ontvangen door Chief Pilot en base-manager Marco v.d. Berg. Deze oud-luchtmachtpiloot neemt op zijn vrije dag alle tijd om alle vragen te beantwoorden die onze dromer maar kan verzinnen en geeft tevens een rondleiding door het station.

Dan is het wachten op de helikopter zelf, waardoor het geplande bezoek van één uur al snel uitloopt. Geen probleem, we hebben voldoende ruimte ingepland, we willen onze dromer de kans om deze mooie machine van heel dichtbij te bekijken niet ontnemen. Na nog een half uurtje wachten, is het onze dromer die ons wijst op de naderende helikopter. We kunnen kennismaken met de bemanning. Helaas blijft het bij het voorstellen en snel de hand schudden, de pieper gaat, een volgende inzet wacht. We zijn getuige van het razendsnelle reageren van deze perfect op elkaar ingespeelde bemanning, binnen 1,5 minuut stijgt de helikopter weer op en vertrekt richting Den Haag. Nu is het toch echt tijd om afscheid te nemen van onze gastheer.

Met een sprakeloze dromer wordt de reis voortgezet richting Lelystad, waar een korte tussenstop gemaakt wordt bij het favoriete fastfood-restaurant van de dromer, Kentucky Fried Chicken. Onderweg krijgen we al een telefoontje van de eigenaar, hoe laat kan hij ons verwachten? We geven aan dat we over ongeveer een uurtje bij hen zullen arriveren.

Dan blijkt bij aankomst dat er geweldig met ons meegedacht is: er zijn 2 zitjes speciaal voor ons vrijgemaakt, we worden persoonlijk ontvangen door de aanwezige manager en er is een medewerker die zorgt dat het ons aan niets ontbreekt. Wat een warmte!! Het droomgezelschap geniet met volle teugen van de heerlijke lunch. Al veel te snel moeten we afscheid nemen, we moeten echt door, maar…op speciaal verzoek van onze dromer, komen na het volgende onderdeel, als we de terugreis zullen aanvaarden, nog even langs. We worden door het voltallige personeel uitgezwaaid, zij weten wat onze dromer nog te wachten staat en wensen hem een geweldige dag toe.

 

De volgende bestemming wordt snel bereikt, na een korte rit wordt de bus geparkeerd op het terrein van Aviodrome, waar het gezelschap ook weer een warm onthaal wacht. Er is veel moois te zien, maar het droomteam heeft een gericht doel voor ogen: de balie van Special Air Services.

Piloot Robbert komt het gezelschap met een stralende lach tegemoet. Erik mag samen met coördinator Esther en goede vriend Erik in de gereedstaande Cessna plaatsnemen, er wacht hen een rondvlucht. Onze dromer is op dat moment nog totaal onwetend van het feit dat dit niet zomaar een rondvlucht zal worden. Na een uitleg over hoe een vliegtuig als dit bestuurd dient te worden en wat laatste controles komt het vliegtuig in beweging.

De momenten die volgen zijn waardevol…

Pas als we zo’n 10 minuten in de lucht zijn, beseft het stralende middelpunt wat er gebeurt: hij bestuurt het vliegtuig al die tijd al helemaal zelf! Robbert zit heerlijk achterover met z’n armen over elkaar, geeft af en toe wat kleine aanwijzingen door middel van handgebaren. Ruim een half uur lang geniet onze dromer van deze ervaring, waarvan hij tot dan alleen maar had kunnen dromen en dacht dat het nooit meer mogelijk zou zijn.

Als speciale herinnering ontvangst hij uit handen van piloot Robbert een luchtdoopcertificaat en een usb-stick, met daarop de videobeelden die met een aan boord geplaatste camera gemaakt zijn.

Als het droomteam hun stralende dromer na het afsluitend diner bij pannenkoekenhuis Frittella in Papendrecht weer thuis heeft gebracht en samen met hem de tijdens de vlucht gemaakte beelden bekijkt, dringt de betekenis van vandaag pas echt door.

 

“Kijk nou…ik lach heel de tijd…en dat gebeurt niet vaak. Als jullie straks weg zijn zal ik vast een paar traantjes laten.”

 

Missie geslaagd…en hoe.

Veldrijdroom

 Dit is net een superverjaardag, maar dan nog leuker!

Meld je droom aan Volg ons op Facebook
Volg ons op Twitter